TAKSJE [niem. < gr.], taktyzmy, biol. jedne z elementarnych rodzajów wrodzonego zachowania się zwierząt; reakcje swobodnie poruszających się organizmów zwierzęcych i roślinnych, polegające na aktywnym przyjmowaniu przez nie określonego położenia względem zewn. czynnika bądź to kierunkowego (np. światła, siły ciężkości, jak w fototaksji, chromotaksji, geotaksji), bądź charakteryzującego się gradientem (np. temperatura, stężenie substancji chem., jak w termotaksji, chemotaksji), bądź też działającego na część powierzchni ciała (jak w tigmotaksji). W bazotaksjach w sposób wrodzony jest przyjmowany stały (bazowy) kąt może on być prosty lub inny, często wynosi 0 lub 180; przy taksji dodatniej organizm kieruje się ku bodźcowi, przy ujemnej w stronę przeciwną (co zachodzi wskutek mechanizmu telotaksji albo tropotaksji). Dowolny kąt jest utrzymywany w wyższych formach taksji menotaksji (kompasowa reakcja, astrotaksja); w nich taksje, jako składowe kierunkowe, współdziałając z ortokinezą, zw. kinezą podstawową, dają zorientowany ruch postępowy organizmu, tzw. zachowanie taktyczne, czyli elazję o dużym znaczeniu dla orientacji przestrzennej podczas wędrówek zwierząt (np. ptaków); mają więc znaczenie dla zachowań instynktowych.

 bidony - pelet barlinecki