TELLUR [łac.], Te, tellurium, pierwiastek chem. o liczbie atom. 52, masie atom. 127,60; należy do grupy tlenowców; występuje w kilku odmianach alotropowych; najtrwalszą odmianą jest tellur metaliczny (tellur krystaliczny) srebrzystobiały, o połysku metalicznym, dość miękki i kruchy; temp. topn. 449,5C, temp. wrz. ok. 989,8C, gęstość 6,24 g/cm3, półmetal; w temperaturze pokojowej tellur jest dość odporny chemicznie; roztwarza się w kwasach utleniających i zasadach; ogrzewany z tlenem tworzy dwutlenek telluru, tlenek telluru(IV), TeO2, z metalami tellurki; reaguje też z fluorem, dając m.in. TeF6, i chlorem, tworząc TeCl2 i TeCl4; stopnie utlenienia: II, IV (najtrwalszy) i VI. W przyrodzie występuje w niewielkiej ilości, w różnych złożach siarczkowych. Stosowany w b. niewielkich ilościach jako dodatek do stopów ołowiu (zwiększa ich odporność na korozję), do stopów aluminium, miedzi, jako dodatek do gumy polepszający jej właściwości mech., jako katalizator oraz (także w postaci związków) do barwienia szkła i porcelany, konserwacji drewna; tellurki są używane w technologii materiałów opto- i mikroelektronicznych. Istnienie telluru stwierdził 1782 F.J. Muller von Reichenstein, wydzielił go i nazwał 1798 M.H. Klaproth.

 Krzysztof kolberg er rak. - praca marketing reklama - nauka angielskiego